غزل ۱۷۰ - آن بخت کو که بر در تو باز بگذرم؟

آن بخت کو که بر در تو باز بگذرم؟
وآن دولت از کجا که تو بازآیی از درم؟ ۱

می‌خواستم که با تو برآرم دمی به کام
نگذاشت روزگار که گردد میسرم ۲

از عمر من کنون چو نمانده است هم دمی
باری، بیا، که با تو دمی خوش برآورم ۳

جانا، روا مدار که با دیدهٔ پر آب
نایافته مراد ز کوی تو بگذرم ۴

زین گونه سرکشی که تو آغاز کرده‌ای
از دست جور تو نه همانا که جان برم ۵

دست غم تو بس که مرا پایمال کرد
مگذار هجر را که نهد پای بر سرم ۶

با وصل همه بگو که: عراقی از آن ماست
از لطف تو که یاد کند بار دیگرم ۷