غزل ۱۵۵ - اکئوس تلالات بمدام

اکئوس تلالات بمدام
ام شموس تهللت بغمام ۱

از صفای می و لطافت جام
در هم آمیخت رنگ جام، مدام ۲

همه‌جا مست و نیست گویی می
یا مدام است و نیست گویی جام ۳

چون هوا رنگ آفتاب گرفت
رخت برگیرد از میانه ظلام ۴

چون شب و روز در هم آمیزند
رنگ و بوی سحر دهند به شام ۵

جام را رنگ و بوی می دادند
تا ز ساقی و می دهد اعلام ۶

رنگ جام ارچه گشت گوناگون
از چه افتاد بر وی این همه نام؟ ۷

از دو رنگی ماست این همه رنگ
ورنه یک رنگ بیش نیست مدام ۸

مجلس آراستند صبح دمی
تا صبوحی کنند خاصه و عام ۹

خاص را باده خاصگی دادند
عام را دردیی به رسم عوام ۱۰

عامه از بوی باده مست شدند
خاص خود مست ساقیند مدام ۱۱

مست ساقی به رنگ و بو چه کند؟
حاضران را چه کار با پیغام؟ ۱۲

باده‌نوشان، که کار آب کنند،
خاک را تیزتر کنند مسام ۱۳

جرعه‌ای کان ز خاک نیست دریغ
بر چو من خاکیی چراست حرام؟ ۱۴

ساقی، ار صاف نیست، دردی ده
باش، گو، هر چه هست، پخته و خام ۱۵

چه شود گر کنی درین مجلس
ناقصی را به نیم جرعه تمام ؟ ۱۶

در دو عالم نگنجم از شادی
گر مرا بوی تو رسد به مشام ۱۷

سر این جام و باده کشف کنم
نزند تا غلط ره اوهام ۱۸

باز گویم که: این چه رنگ و چه بوست
می کدام است و جام باده کدام؟ ۱۹

بوی وجد است و رنگ نور صفات
می تجلی ذات و جام کلام ۲۰