غزل ۱۴۷ - بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک ۱

هزار دل کنی از غم خراب و نندیشی
هزار جان به لب آری، ز کس نداری باک ۲

کدام دل که ز جور تو دست بر سر نیست؟
کدام جان که نکرد از جفات بر سر خاک؟ ۳

دلم، که خون جگر می‌خورد ز دست غمت،
در انتظار تو صد زهر خورده بی تریاک ۴

کنون که جان به لب آمد مپیچ در کارم
مکن، که کار من از تو بماند در پیچاک ۵

نه هیچ کیسه‌بری همچو طره‌ات طرار
نه هیچ راهزنی همچو غمزه‌ات چالاک ۶

به طره صید کنی صدهزار دل هر دم
به غمزه بیش کشی هر نفس دو صد غمناک ۷

دل عراقی مسکین، که صید لاغر توست
چو می کشیش میفگن، ببند بر فتراک ۸