غزل ۱۳۶ - بی‌جمال تو، ای جهان افروز

بی‌جمال تو، ای جهان افروز
چشم عشاق، تیره بیند روز ۱

دل به ایوان عشق بار نیافت
تا به کلی ز خود نکرد بروز ۲

در بیابان عشق پی نبرد
خانه پرورد لایجوز و یجوز ۳

چه بلا بود کان به من نرسید؟
زین دل جانگداز درداندوز ۴

عشق گوید مرا که: ای طالب
چاک زن طیلسان و خرقه بسوز ۵

دگر از فهم خویش قصه مخوان
قصه خواهی؟ بیا ز ما آموز ۶

بنشان، ای عراقی، آتش خویش
پس چراغی ز عشق ما افروز ۷