این شعر عاشقانه و عرفانی، ستایشی از معشوق است که با زیباییها و لطافتهایش توصیف شده است. شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن میگوید و از لطف و جمال او به وجد آمده است. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند جان، صفا، و زندگی معنوی دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نیاز به درک عمیقتری داشته باشد. همچنین، برخی از مفاهیم انتزاعی و شاعرانه ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۶ - سر به سر از لطف جانی ای پسر
خوشتر از جان چیست؟ آنی ای پسر ۱
میل دلها جمله سوی روی توست
رو که شیرین دلستانی ای پسر ۲
زان به چشم من درآیی هر زمان
کز صفا آب روانی ای پسر ۳
از می حسن ار چه سرمستی، مکن
با حریفان سرگرانی ای پسر ۴
وعده ای می ده، اگر چه کج بود
کز بهانه درنمانی ای پسر ۵
بر لب خود بوسه زن، آنگه ببین
ذوق آب زندگانی ای پسر ۶
زان شدم خاک درت کز جام خود
جرعهای بر من فشانی ای پسر ۷
از لطیفی مینماند کس به تو
زان یقینم شد که جانی ای پسر ۸
گوش جانها پر گهر در حضرتت
کز سخن در میچکانی ای پسر ۹
در دل و چشمم، ز حسن و لطف خویش
آشکارا و نهانی ای پسر ۱۰
نیست در عالم عراقی را دمی
بی لب تو زندگانی ای پسر ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.