این شعر عاشقانه از عراقی، بیانگر عشق و دلدادگی شاعر به معشوق است. شاعر از زلف، نرگس مخمور، و جام می لعل معشوق سخن میگوید و تأکید میکند که چگونه یک جرعه از بادهٔ عشق معشوق، توبههایش را میشکند. او خود را پرستشکنندهٔ خورشید روی معشوق میداند و اعلام میکند که جانش را نیز به پای معشوق میگذارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به شناخت ادبیات کلاسیک و استعارههای رایج در آن دارد.
غزل ۱۲۰ - دل در گره زلف تو بستیم دگربار
در دام سر زلف تو شستیم دگربار ۱
از نرگس مخمور تو مخمور بماندیم
وز جام می لعل تو مستیم دگربار ۲
از بادهٔ عشق تو یکی جرعه چشیدیم
صد توبه به یک جرعه شکستیم دگربار ۳
ما قبلهٔ خود روی چو خورشید تو کردیم
هیهات! که خورشید پرستیم دگربار ۴
دل در گره زلف تو بستیم و برآنیم
جویای سر زلف چو شستیم دگربار ۵
کان جان که نسیم سر زلف تو به ما داد
هم با سر زلف تو فرستیم دگربار ۶
از پیشگه وصل چو برخاست عراقی
با تو دمکی خوش بنشستیم دگربار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.