غزل ۱۱۷ - مرا درد تو درمان می‌نماید

مرا درد تو درمان می‌نماید
غم تو مرهم جان می‌نماید ۱

مرا، کز جام عشقت مست باشم
وصال و هجر یکسان می‌نماید ۲

چو من تن در بلای عشق دادم
همه دشوارم آسان می‌نماید ۳

به جان من غم تو، شادمان باد،
هر آن لطفی که بتوان می‌نماید ۴

اگر یک لحظه ننماید مرا سوز
دگر لحظه دو چندان می‌نماید ۵

دلم با اینهمه انده، ز شادی
بهار و باغ و بستان می‌نماید ۶

خیالت آشکارا می‌برد دل
اگر روی تو پنهان می‌نماید ۷

لب لعل تو جانم می‌نوازد
بنفشه آب حیوان می‌نماید ۸

ندانم تا چه خواهد فتنه انگیخت؟
که زلفش بس پریشان می‌نماید ۹

به دوران تو زان تنگ است دل‌ها
که حسن تو فراوان می‌نماید ۱۰

چو ذره در هوای مهر رویت
عراقی نیک حیران می‌نماید ۱۱