غزل ۱۱۰ - نگارینی که با ما می‌نپاید

نگارینی که با ما می‌نپاید
به ما دلخستگان کی رخ نماید؟ ۱

بیا، ای بخت، تا بر خود بموییم
که از ما یار آرامی نماید ۲

اگر جانم به لب آید عجب نیست
به حیله نیم جانی چند پاید؟ ۳

به نقد این لحظه جانی میکن ای دل
شب هجر است، تا فردا چه زاید؟ ۴

مگر روشن شود صبح امیدم
مگر خورشید از روزن برآید ۵

دلم را از غم جان وا رهاند
مر از من زمانی در رباید ۶

عراقی، بر درش امید در بند
که داند، بو که ناگه واگشاید ۷