غزل ۱۰۶ - تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

تا کی از ما یار ما پنهان بود؟
چشم ما تا کی چنین گریان بود؟ ۱

تا کی از وصلش نصیب بخت ما
محنت و درد دل و هجران بود؟ ۲

این چنین کز یار دور افتاده‌ام
گر بگرید دیده، جای آن بود ۳

چون دل ما خون شد از هجران او
چشم ما شاید که خون افشان بود ۴

از فراقش دل ز جان آمد به جان
خود گرانی یار مرگ جان بود ۵

بر امیدی زنده‌ام، ورنه که را
طاقت آن هجر بی‌پایان بود؟ ۶

پیچ بر پیچ است بی او کار ما
کار ما تا کی چنین پیچان بود؟ ۷

محنت آباد دل پر درد ما
تا کی از هجران او ویران بود؟ ۸

درد ما را نیست درمان در جهان
درد ما را روی او درمان بود ۹

چون دل ما از سر جان برنخاست
لاجرم پیوسته سرگردان بود ۱۰

چون عراقی هر که دور از یار ماند
چشم او گریان، دلش بریان بود ۱۱