غزل ۵۱ - بنمای به من رویت، یارات نمی‌افتد

بنمای به من رویت، یارات نمی‌افتد
آری چه توان کردن؟ با مات نمی‌افتد ۱

گیرم که نمی‌افتد با وصل منت رایی
با جور و جفا، باری، هم‌رات نمی‌افتد؟ ۲

می‌افتدت این یک دم کیی براین پر غم
شادم کنی و خرم، هان یات نمی‌افتد؟ ۳

هر بیدل و شیدایی افتاده به سودایی
وندر دل من الا سودات نمی‌افتد ۴

با عشق تو می‌بازم شطرنج وفا، لیکن
از بخت بدم، باری، جز مات نمی‌افتد ۵

از غمزهٔ خونریزت هرجای شبیخون است
شب نیست که این بازی صد جات نمی‌افتد ۶

افتاده دو صد شیون از جور تو هرجایی
این جور و جفا با من تنهات نمی‌افتد ۷

بیچاره عراقی، هان! دم درکش و خون می‌خور
چون هیچ دمی با او گیرات نمی‌افتد ۸