غزل ۳۷ - ساقی، ار جام می، دمادم نیست

ساقی، ار جام می، دمادم نیست
جان فدای تو، دردیی کم نیست ۱

من که در میکده کم از خاکم
جرعه‌ای هم مرا مسلم نیست ۲

جرعه‌ای ده، مرا ز غم برهان
که دلم بی‌شراب خرم نیست ۳

از خودی خودم خلاصی ده
کز خودم زخم هست مرهم نیست ۴

چون حجاب من است هستی من
گر نباشد، مباش، گو: غم نیست ۵

ز آرزوی دمی دلم خون شد
که شوم یک نفس درین دم نیست ۶

بهر دل درهم و پریشانم
چه کنم؟ کار دل فراهم نیست ۷

خوشدلی در جهان نمی‌یابم
خود خوشی در نهاد عالم نیست ۸

در جهان گر خوشی کم است مرا
خوش از آنم که ناخوشی هم نیست ۹

کشت امید را، که خشک بماند
بهتر از آب چشم من نم نیست ۱۰

ساقیا، یک دمم حریفی کن
کین دمم جز تو هیچ همدم نیست ۱۱

ساغری ده، مرا ز من برهان
که عراقی حریف و محرم نیست ۱۲