این شعر بیانگر غم و اندوه شاعر از دوری معشوق و پریشانی دل اوست. شاعر از درد فراق، ناامیدی و بیسامانی زندگی خود میگوید و از معشوق میخواهد که به حالش ترحم کند. او همچنین به بیوفایی و دشمنی پنهانی معشوق اشاره میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق، غم و اندوه و ناامیدی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها مناسب نباشد.
غزل ۱۸ - باز مرا در غمت واقعه جانی است
در دل زارم نگر، تا به چه حیرانی است ۱
دل که ز جان سیر گشت خون جگر میخورد
بر سر خوان غمت باز به مهمانی است ۲
چون دل تنگم نشد شاد به تو یک زمان
باز گذارش به غم، کوبه غم ارزانی است ۳
تا سر زلفین تو کرد پریشان دلم
هیچ نگویی بدو کین چه پریشانی است؟ ۴
از دل من خون چکید بر جگرم نم نماند
تا ز غمت دیدهام در گهر افشانی است ۵
آه! که در طالعم باز پراکندگی است
بخت بد آخر بگو کین چه پریشانی است ۶
رفت که بودی مرا کار به سامان، دریغ!
نوبت کارم کنون بی سر و سامانی است ۷
صبح وصالم بماند در پس کوه فراق
روز امیدم چو شب تیره و ظلمانی است ۸
وصل چو تو پادشه کی به گدایی رسد؟
جستن وصلت مرا مایهٔ نادانی است ۹
خیز، دلا، وصل جو، ترک عراقی بگو
دوست مدارش، که او دشمن پنهانی است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.