غزل ۱۸ - باز مرا در غمت واقعه جانی است

باز مرا در غمت واقعه جانی است
در دل زارم نگر، تا به چه حیرانی است ۱

دل که ز جان سیر گشت خون جگر می‌خورد
بر سر خوان غمت باز به مهمانی است ۲

چون دل تنگم نشد شاد به تو یک زمان
باز گذارش به غم، کوبه غم ارزانی است ۳

تا سر زلفین تو کرد پریشان دلم
هیچ نگویی بدو کین چه پریشانی است؟ ۴

از دل من خون چکید بر جگرم نم نماند
تا ز غمت دیده‌ام در گهر افشانی است ۵

آه! که در طالعم باز پراکندگی است
بخت بد آخر بگو کین چه پریشانی است ۶

رفت که بودی مرا کار به سامان، دریغ!
نوبت کارم کنون بی سر و سامانی است ۷

صبح وصالم بماند در پس کوه فراق
روز امیدم چو شب تیره و ظلمانی است ۸

وصل چو تو پادشه کی به گدایی رسد؟
جستن وصلت مرا مایهٔ نادانی است ۹

خیز، دلا، وصل جو، ترک عراقی بگو
دوست مدارش، که او دشمن پنهانی است ۱۰