این شعر عاشقانه و عرفانی از عراقی، شور و شیفتگی عاشق را به معشوق توصیف میکند. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند شراب، باغ، گل و آیینه، عشق خود را به معشوق بیان میکند و جهان را آینهای از زیباییهای او میداند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۶ - شوری ز شراب خانه برخاست
برخاست غریوی از چپ و راست ۱
تا چشم بتم چه فتنه انگیخت؟
کز هر طرفی هزار غوغاست ۲
تا جام لبش کدام می داد؟
کز جرعهاش هر که هست شیداست ۳
ساقی، قدحی، که مست عشقم
و آن باده هنوز در سر ماست ۴
آن نعرهٔ شور همچنان هست
وآن شیفتگی هنوز برجاست ۵
کارم، که چو زلف توست در هم
بیقامت تو نمیشود راست ۶
مقصود تویی مرا ز هستی
کز جام، غرض می مصفاست ۷
آیینهٔ روی توست جانم
عکس رخ تو درو هویداست ۸
گل رنگ رخ تو دارد ، ارنه
رنگ رخش از پی چه زیباست ؟ ۹
ور سرو نه قامت تو دیده است
او را کشش از چه سوی بالاست؟ ۱۰
باغی است جهان، ز عکس رویت
خرم دل آن که در تماشاست ۱۱
در باغ همه رخ تو بیند
از هر ورق گل، آن که بیناست ۱۲
از عکس رخت دل عراقی
گلزار و بهار و باغ و صحراست ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.