غزل ۷ - ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب

ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب
تافته‌ام از غمت، روی ز من بر متاب ۱

زنده به بوی توام، بوی ز من وامگیر
تشنهٔ روی توام، باز مدار از من آب ۲

از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن
کز تپش تشنگی شد جگر من سراب ۳

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت
می‌کنم از آب چشم خانهٔ دل را خراب ۴

روز ار آید به شب بی رخ تو چه عجب؟
روز چگونه بود چون نبود آفتاب؟ ۵

چون به سر کوی تو نیست تنم را مقام
چون به بر لطف تو نیست دلم را مآب ۶

فخر عراقی به توست، عار چه داری ازو؟
نیک و بد و هرچه هست، هست بتوش انتساب ۷