شاعر در این متن به بیان عشق و اشتیاق خود به معشوق میپردازد. او از نور چهره معشوق، بوی او، و تشنگی خود برای دیدن رویش سخن میگوید. شاعر احساس میکند بدون معشوق، زندگی مانند شب تاریک و بیروشنایی است. او همچنین به ارتباط عمیق خود با معشوق اشاره کرده و هرچه دارد را به او نسبت میدهد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۷ - ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب
تافتهام از غمت، روی ز من بر متاب ۱
زنده به بوی توام، بوی ز من وامگیر
تشنهٔ روی توام، باز مدار از من آب ۲
از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن
کز تپش تشنگی شد جگر من سراب ۳
تافته اندر دلم پرتو مهر رخت
میکنم از آب چشم خانهٔ دل را خراب ۴
روز ار آید به شب بی رخ تو چه عجب؟
روز چگونه بود چون نبود آفتاب؟ ۵
چون به سر کوی تو نیست تنم را مقام
چون به بر لطف تو نیست دلم را مآب ۶
فخر عراقی به توست، عار چه داری ازو؟
نیک و بد و هرچه هست، هست بتوش انتساب ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.