این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، باران، باد و خاک برای بیان احساسات شاعرانه و عرفانی استفاده میکند. شاعر از زیباییهای طبیعت و تأثیرات روحبخش آن سخن میگوید و در عین حال به مفاهیمی مانند روح، دل و عشق اشاره میکند. همچنین، در ابیاتی از مکانهایی مانند عراق و سپاهان نام برده شده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از واژهها و ترکیبات ادبی نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.
غزل ۸۷۰ - تبسمت الزهر والمزن باک
و غررت الودق و الدیک حاک
نسیم عراقی ندانم چه بادی
زمین سپاهان ندانم چه خاکی
بدین مشک سائی و عنبر فشانی
ایا نفحة الریح روحی فداک
ندانم چه نقشی که مثل تو صورت
مصور نگردد ز آبی و خاکی
ریاض بهشتی بدین روح بخشی
چراغ سپهری بدین تابناکی
خرد را فریبی و دل را امیدی
روانرا حیاتی و تن را هلاکی
نه در دل ممکن که در قلب جانی
نه از گل مرکب که از روح پاکی
مررنا باکناف نجد و بتنا
بواد الاراک لعلی اراک
چو خواجو بدست ار جام خور آئین
اگر مست گلچهر اورنگ تا کی
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.