این شعر عرفانی از مولانا یا یکی از شاعران صوفیمسلک است که بر مفاهیمی مانند فداکاری، از خودگذشتگی، وحدت وجود، و عشق الهی تأکید دارد. شاعر از مخاطب میخواهد که با ترک تعلقات دنیوی و پیوستن به راه عرفان، به حیات جاودان و مقام معنوی برسد. همچنین، تضاد بین ظاهر و باطن، و اهمیت نیت پاک در رسیدن به حقیقت مورد توجه قرار گرفته است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به پیشزمینهای از ادبیات صوفیانه دارند تا به درستی تفسیر شوند.
غزل ۸۶۵ - تو چون قربان نمیگردی کجا همکیش ما باشی
بترک خویش و بیگانه بگو تا خویش ما باشی
اگر دردت شود درمان علاج رنج ما گردی
وگر زخمت شود مرهم روان ریش ما باشی
حیات جاودان یابی اگر در راه ما میری
برآری نام سلطانی اگر درویش ما باشی
تو چون جانی همان بهتر که از ما سیر برنائی
تو چون شمعی چنان خوشتر کزین پس پیش ما باشی
اگر خون دل از مژگان بریزی آب خود ریزی
وگر زهر از لب خنجر ننوشی نیش ما باشی
جهانداران نهندت عید اگر قربان ما گردی
کمانداران کنندت زه اگر در کیش ما باشی
برو خواجو که بدنامان ز نیک و بد نیندیشند
تو بد نامی عجب دارم که نیک اندیش ما باشی
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.