این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت حفظ ارتباط با اهل معرفت، پذیرش رنجهای عشق الهی، و دوری از تظاهر و سالوس تأکید دارد. شاعر توصیه میکند که در مسیر فنا و بقا گام برداریم، از تعلقات دنیوی بگذریم، و به دنبال حقیقت باشیم. همچنین، بر ارزش صبر در هجران و وفاداری به عشق الهی تأکید شده است.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر دارند و ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشند.
غزل ۸۱۱ - ای پسر دامن اهل قدم از دست مده
ورت از دست بر آید کرم از دست مده
چون کسی نیست که با او نفسی بتوان برد
برو و همدم خود باش و دم از دست مده
در فنا محو شو و گنج بقا حاصل کن
بگذر از ملک وجود و عدم از دست مده
شادی وصل اگرت دست نخواهد دادن
هجر را باش و سر کوی غم از دست مده
اگر از توبه و سالوس ندامت داری
با ندیمان بسر آر و ندم از دست مده
خرقه از پیرمغان گیر و گرت دست دهد
کنج بتخانه و روی صنم از دست مده
چون یقینی که همه ملکت جم بر بادست
پشت پائی بزن و جام جم از دست مده
یار اگر طالب درد تو بود درمان چیست
از دوا روی بتاب و الم از دست مده
گر چه آن خسرو خوبان ندهد داد کسی
خاک برسر کن و پای علم از دست مده
وگر از پای فتادی و نشد کارت راست
آن سر زلف پر از پیچ و خم از دست مده
چون شدی معتکف کعبه قربت خواجو
در طواف آی و حریم حرم از دست مده
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.