این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق و دلدادگی سخن میگوید، جایی که شاعر از گذشتن از عقل و منطق و افتادن در دام عشق جوانان میگوید. او از بیخودی و فنا در عشق سخن میراند و بیان میکند که از نام و نشان و حتی از جهان گذشته است. این متن سرشار از استعارهها و تصاویر شاعرانه است که حالات روحی و عرفانی شاعر را به تصویر میکشد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۶۷۸ - با لعل او ز جوهر جان در گذشتهایم
با قامتش ز سرو روان در گذشتهایم
پیرانه سر به عشق جوانان شدیم فاش
وز عقل پیر و بخت جوان در گذشتهایم
از ما مجوی شرح غم عشق را بیان
زیرا که ما ز شرح و بیان در گذشتهایم
چون موی گشتهایم ولیکن گمان مبر
کز شاهدان موی میان در گذشتهایم
در آتشیم بر لب آب روان ولیک
از تاب تشنگی ز روان در گذشتهایم
از ما نشان مجوی و مبر نام ما که ما
از بیخودی ز نام و نشان در گذشتهایم
بر هر زمین که بیتو زمانی نشستهایم
صد باره از زمین و زمان در گذشتهایم
خواجو اگر چنانکه جهانیست از علو
زو در گذر که ما ز جهان در گذشتهایم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.