این متن شعری است که به مخاطب (ای دل) توصیههایی برای زندگی بیپروا و بیترس میکند. از جمله این که برای رسیدن به خواستهها از موانع نترسد، از بدگویی دیگران نهراسد، از رندی و بدنامی ننگ نداشته باشد، و در راه عشق و حقیقت از هیچ چیز نترسد. همچنین تأکید میکند که اگر جان را فدا کنی، از تن نترس و اگر حقیقت را بگویی، از مجازات نهراس.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین برخی از ابیات به موضوعاتی مانند رندی و بدنامی اشاره میکنند که نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارد.
غزل ۶۰۳ - گر گنج طلب داری از مار مترس ای دل
ور خرمن گل خواهی از خار مترس ای دل
چون زهد و نکونامی بر باد هوا دادی
از طعنهٔ بدگویان زنهار مترس ای دل
از رندی و بدنامی گر ننگ نمیداری
از فخر طمع برکن وز عار مترس ای دل
گر طالب دیداری از خلد برین بگذر
ور نور بدست آمد از نار مترس ای دل
چون نرگس بیمارش خون میخور اگر مستی
ور زانکه شود جانت بیمار مترس ای دل
گر همدم منصوری رو لاف انا الحق زن
چون دم زنی از وحدت از دار مترس ای دل
جان را چو فدا کردی از تن مکن اندیشه
چون ترک شتر گفتی از بار مترس ای دل
قول حکما بشنو کاندم که قدح نوشی
اندک خور و از مستی بسیار مترس ای دل
صد بار ترا گفتم کامروز که چون خواجو
اقرار نمیکردی ز انکار مترس ای دل
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.