این شعر به توصیف زیباییهای معشوق با استفاده از استعارههای مختلف مانند بوی خوش مشک، زلف سیاه و چیندار، و مقایسههای شاعرانه میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند آهو، خورشید، و گلها برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۵۸۲ - نکهت روضهٔ خلدست که میبیزد مشک
یا از آن حلقه زلفست که میریزد مشک
خیزد از چین سر زلف تو مشک ختنی
وین سخن نیست خطا زانکه ز چین خیزد مشک
خون شود نافهٔ آهوی تتاری ز حسد
کان مه از گوشهٔ خورشید درآویزد مشک
آن چه نعلست که لعل تو برآتش دارد
وین چه حالست که حالت ز مه انگیزد مشک
گر نخواهد که کشد گرد مهت گرد عبیر
از چه رو خط تو با غالیه آمیزد مشک
زلف عنبر شکن از روی تو سر میپیچید
چکند ز آتش اگر زانکه نپرهیزد مشک
همچو خواجو نکشد سر ز خطت مشک ختا
چون خط سبز تو بر برگ سمن بیزد مشک
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.