این متن شعری است که از مخاطب میخواهد برای درک معانی عمیق و ظریف، از افراد آگاه و اهل معنا سؤال کند. شاعر تأکید میکند که برای فهمیدن مفاهیمی مانند کفر، دین، عشق، و رنجهای عاشقانه، باید از کسانی پرسید که خود تجربهی این حالات را داشتهاند. همچنین، شعر به رابطهی عاشقانه و دردهای ناشی از آن اشاره دارد و از طبیعت و عناصر آن برای بیان احساسات استفاده میکند.
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۵۳۵ - معنی این صورت از صورتگران چین بپرس
مرد معنی را نشان از مرد معنی بین بپرس
کفر دانی چیست دین را قبلهٔ خود ساختن
معنی کفر ار نمیدانی ز اهل دین بپرس
چون تو آگه نیستی از چشم شبپیمای من
حال بیداری شبهای من از پروین بپرس
گر گروهی ویس را با گل مناسب مینهند
نسبت گل با رخ ویس از دل رامین بپرس
گر چه خسرو کام جان از شکر شیرین گرفت
از دل فرهاد شور شکر شیرین بپرس
حال سرگردانی جمعی پریشان موبمو
از شکنج سنبل پرچین چین بر چین بپرس
باغبان دستان بلبل را چه داند گو برو
شورش مرغان شبگیر از گل و نسرین بپرس
قصهٔ درد دل تیهو کجا داند عقاب
از تذرو خسته حال چنگل شاهین بپرس
شعر شورانگیز خواجو را که بردست آب قند
از شکر ریزان پرشور سخن شیرین بپرس
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.