شاعر در این متن به دنبال تسکین دردهای خود با می و میگساری است. او از بدنامی ناشی از این کار سخن میگوید، اما همچنان خواهان می و همدردی است. او از رندان و خاصگان درخواست کمک میکند و امیدوار است با وصل یار، آرامش یابد.
متن شامل مضامین میگساری و عشق ناامیدانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات عرفانی و پیچیدگیهای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان قابل درک نباشد.
غزل ۴۸۰ - دست گیرید و بدستم می گلفام دهید
بادهٔ پخته بدین سوختهٔ خام دهید
چون من از جام می و میکده بدنام شدم
قدحی می بمن می کش بدنام دهید
تا بدوشم ز خرابات به میخانه برند
سوی رندان در میکده پیغام دهید
گر چه ره در حرم خاص نباشد ما را
یک ره ای خاصگیان بار من عام دهید
با شما درد من خسته چو پیوسته دعاست
تا چه کردم که مرا اینهمه دشنام دهید
در چنین وقت که بیگانه کسی حاضر نیست
قدحی باده بدان سرو گلندام دهید
چو از این پسته و بادام ندیدم کامی
کام جان من از آن پسته و بادام دهید
تا دل ریش من آرام بگیرد نفسی
آخرم مژدهئی از وصل دلارام دهید
چهرهٔ ازرق خواجو چو ز می خمری شد
جامه از وی بستانید و بدو جام دهید
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.