این شعر بیانگر درد و رنج عاشقی است که از دوری معشوق رنج میبرد و از بیتوجهی او شکایت دارد. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، احساسات خود را نسبت به معشوق بیان میکند و از این که یادش را از خاطر برده، گلایه میکند. در نهایت، شاعر به دنبال تسکین درد خود با شراب است و از این که هیچ خبری از معشوق نمیرسد، اظهار ناراحتی میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
غزل ۴۵۶ - گلی به رنگ تو از غنچه بر نمیآید
بتی بنقش تو از چین بدر نمیآید
مرا نپرسی و گویند دشمنان که چرا
ز پا فتادی و عمرت بسر نمیآید
چه جرم کردم و از من چه در وجود آمد
که یادت از من خسته جگر نمیآید
شدم خیالی و در هر طرف که مینگرم
بجز خیال توام در نظر نمیآید
بیار بادهٔ گلگون که صبحدم ز خمار
سرم چو نرگس مخمور بر نمیآید
بجز مشاهدهٔ دوستان نباید دید
چرا که دیده بکاری دگر نمیآید
که آورد خبری زان به خشم رفتهٔ ما
که مدتیست که از وی خبر نمیآید
ز کوهم این عجب آید ز حسرت فرهاد
که سیل خون دلش در کمر نمیآید
به اشک و چهرهٔ خواجو کی التفات کند
کسی که در نظرش سیم و زر نمیآید
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.