این متن شعری است که به توصیف زیباییهای فصل بهار و نوروز میپردازد. در آن از عناصر طبیعی مانند لاله، گل، ابر، و مرغان سخن گفته شده و فضایی شاد و رنگین از طبیعت به تصویر کشیده شده است. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی و اسطورهای مانند عرشیان و جمشید وجود دارد.
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارههای عرفانی و اسطورهای نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۶۸ - خیمهٔ نوروز بر صحرا زدند
چارطاق لعل بر خضرا زدند ۱
لاله را بنگر که گوئی عرشیان
کرسی از یاقوت برمینا زدند ۲
کارداران بهار از زرد گل
آل زر بر رقعهٔ خارا زدند ۳
از حرم طارم نشینان چمن
خرگه گلریز بر صحرا زدند ۴
گوشههای باغ از آب چشم ابر
خندهها بر چشمهای ما زدند ۵
مطربان با مرغ همدستان شدند
عندلیبان پردهٔ عنقا زدند ۶
در هوای مجلس جمشید عهد
غلغل اندر طارم اعلی زدند ۷
باد نوروزش همایون کاین ندا
قدسیان در عالم بالا زدند ۸
طوطیان با طبع خواجو گاه نطق
طعنهها بر بلبل گویا زدند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.