خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از خواجوی کرمانی، عشق و رنج‌های عاشقانه را با تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی بیان می‌کند. شاعر از تشبیهات طبیعت مانند خورشید، زلف، و سنبل برای توصیف معشوق استفاده می‌کند و از فراموشی عهد قدیم و رنج‌های عشق سخن می‌گوید. همچنین، تأثیر عشق بر عقل و جان آدمی را با عباراتی مانند «اله و مدهوش» و «خون خورده‌اند» به تصویر می‌کشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعاره‌های پیچیده و اشارات به رنج‌های عشق ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی عبارات مانند «خون خورده‌اند» ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
غزل ۳۵۶ - خورشید را ز مشک زره پوش کرده‌اند
خورشید را ز مشک زره پوش کرده‌اند
وانگه بهانه زلف و بنا گوش کرده‌اند
از پردلی دو هندوی کافر نژادشان
با آفتاب دست در آغوش کرده‌اند
در تاب رفته‌اند و برآشفته کز چه روی
تشبیه ما بسنبل مه پوش کرده‌اند
کردند ترک صحبت عهد قدیم را
معلوم می‌شود که فراموش کرده‌اند
هر شب مغنیان ضمیرم ز سوز عشق
برقول بلبلان سحر گوش کرده‌اند
منعم مکن ز باده که ارباب عقل را
از جام عشق واله و مدهوش کرده‌اند
خواجو بنوش دردی عشقش که عاشقان
خون خورده‌اند و نیش جفا نوش کرده‌اند
وانگه بهانه زلف و بنا گوش کرده‌اند
از پردلی دو هندوی کافر نژادشان
با آفتاب دست در آغوش کرده‌اند
در تاب رفته‌اند و برآشفته کز چه روی
تشبیه ما بسنبل مه پوش کرده‌اند
کردند ترک صحبت عهد قدیم را
معلوم می‌شود که فراموش کرده‌اند
هر شب مغنیان ضمیرم ز سوز عشق
برقول بلبلان سحر گوش کرده‌اند
منعم مکن ز باده که ارباب عقل را
از جام عشق واله و مدهوش کرده‌اند
خواجو بنوش دردی عشقش که عاشقان
خون خورده‌اند و نیش جفا نوش کرده‌اند
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۵۵ - رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند
گوهر بعدی:غزل ۳۵۷ - شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده‌اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
