این شعر از خواجوی کرمانی، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف عشق و رنجهای ناشی از آن میپردازد. شاعر با استفاده از عناصری مانند گل، خون، اشک و طبیعت، احساسات عمیق خود را بیان میکند. در ابیات مختلف، شاهد توصیفاتی از شور عشق، درد فراق و گریههای بیامان هستیم که با حرکتی سریع و پرشور همراه شدهاند.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی احساسی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی تصاویر مانند ریختن خون ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۳۵۲ - گل اندامی که گلگون میدواند
بدان نازک تنی چون میدواند
بگاه جلوه از چابک سواری
فرس بر شاه گردون میدواند
مگر خونم بخواهد ریخت امشب
که برعزم شبیخون میدواند
چو گلگون سرشکم مردم چشم
ز راه دیده بیرون میدواند
چنانش گرم رو بینم که چون آب
دمادم تا بجیحون میدواند
برو در خواهد آمد خون چشمم
بدین گرمی که گلگون میدواند
سپهرم در پی خورشید رویان
بگرد ربع مسکون میدواند
چنین کز چشم خواجو میرود اشک
عجب نبود گرش خون میدواند
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.