این متن شعری عاشقانه و غنایی است که از عناصر طبیعت مانند گل، بنفشه، نسیم، و لاله برای توصیف احساسات شاعر استفاده میکند. شاعر از عشق، فراق، و رنجهای عاشقانه سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به داستانهای عاشقانه مانند فرهاد و شیرین و منصور حلاج دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و غنایی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی نیاز به درک ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۳۱۳ - خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد
بنفشه نسخهٔ آن نوبهار بنویسد ۱
نسیم باد صبا شرح آن خط ریحان
به مشک بر ورق لاله زار بنویسد ۲
بسا رساله که در باب اشک ما دریا
بدیده بر گهر آبدار بنویسد ۳
بروزگار تواند اسیر قید فراق
که شمهئی ز غم روزگار بنویسد ۴
بیاد لعل تو هر لحظه چشم من فصلی
برین دو جلد جواهر نگار بنویسد ۵
سواد خط تو یاقوت اگر دهد دستش
بر آفتاب بخط غبار بنویسد ۶
حدیث خون دلم هر دم ابن مقلهٔ چشم
روان بگرد لب جویبار بنویسد ۷
فلک حکایت خوناب دیدهٔ فرهاد
بلعل بر کمر کوهسار بنویسد ۸
کسی که قصهٔ منصور بشنود خواجو
به خون سوخته بر پای دار بنویسد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.