خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از خواجوی کرمانی، زیبایی و جذابیت یک شخصیت را با تشبیه‌های زیبا و اغراق‌آمیز توصیف می‌کند. شاعر از عناصر طبیعی مانند ماه، ستارگان، گوهرها و باد بهار برای توصیف چهره و ویژگی‌های محبوب خود استفاده می‌کند و در نهایت به قدرت و سلطنت خود اشاره می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از تشبیه‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به دانش ادبی و فرهنگی نیاز دارند.
غزل ۱۷۴ - آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست
آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست
یا ماه شب چارده بر روی زمینست
در ابر سیه شعشهٔ بدر منیرست
یا در شکن کاکل او نور جبینست
آن ماه تمامست که بر گوشه بامست
یا شاه سپهرست که بر چرخ برینست
گویند که زیباست به غایت مه نخشب
لیکن نتوان گفت که زیباتر از اینست
آن لعل گهر پوش مگر چشمهٔ نوشست
یا درج عقیقست که بر دُر ثمینست
هر چند نمک چون شکرت شور جهانیست
لیکن لب لعلت نمکی بس شکرینست
این نکهت مشکین نفس باد بهارست
یا چین سر زلف تو یا نافهٔ چینست
بالای بلندت که ازو کار تو بالاست
بالاش نگویم که بلای دل و دینست
خواجو اگرش تیغ زنی روی نپیچد
زیرا که تو سلطانی و او ملک یمینست
یا ماه شب چارده بر روی زمینست
در ابر سیه شعشهٔ بدر منیرست
یا در شکن کاکل او نور جبینست
آن ماه تمامست که بر گوشه بامست
یا شاه سپهرست که بر چرخ برینست
گویند که زیباست به غایت مه نخشب
لیکن نتوان گفت که زیباتر از اینست
آن لعل گهر پوش مگر چشمهٔ نوشست
یا درج عقیقست که بر دُر ثمینست
هر چند نمک چون شکرت شور جهانیست
لیکن لب لعلت نمکی بس شکرینست
این نکهت مشکین نفس باد بهارست
یا چین سر زلف تو یا نافهٔ چینست
بالای بلندت که ازو کار تو بالاست
بالاش نگویم که بلای دل و دینست
خواجو اگرش تیغ زنی روی نپیچد
زیرا که تو سلطانی و او ملک یمینست
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۳ - زلف لیلی صفتت دام دل مجنونست
گوهر بعدی:غزل ۱۷۵ - آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
