خسرو بر تخت زرین نشست و هنرمندان و بزرگان را گرد آورد. او بر تاج جدید گوهر افشانی کرد و به موبد گفت که تاج و تخت تنها به افراد نیک‌بخت می‌رسد. خسرو تأکید کرد که راستی و عدالت پیشه اوست و از بیدادی و ستم دوری می‌کند. او اعلام کرد که تخت جدید را از یزدان پذیرفته و از مردم خواست تا دلها را به فرمان او دهند و از آزار مردم پارسا و دوری از چیزهای دیگران پرهیز کنند. همه از سخنان شاه خشنود شدند و برای او آفرین خواندند.
این متن دارای مفاهیم اخلاقی و حکومتی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عدالت و حکمرانی دارد. همچنین، زبان شعرگونه و استفاده از واژگان کلاسیک ممکن است برای کودکان زیر 12 سال چالش‌برانگیز باشد.
بخش ۲ - چو خسرو نشست از برتخت زر
برفتند هرکس که بودش هنر ۱
گرانمایگان را همه خواندند
بر آن تاج نو گوهر افشاندند ۲
به موبد چنین گفت کاین تاج وتخت
نیابد مگر مردم نیک بخت ۳
مبادا مرا پیشه جز راستی
که بیدادی آرد همه کاستی ۴
ابا هرکسی رای ما آشتیست
ز پیکار کردن سرماتهیست ۵
ز یزدان پذیرفتم این تخت نو
همین روشن و مایه وربخت نو ۶
شما نیز دلها بفرمان دهید
بهرکار بر ما سپاسی نهید ۷
از آزردن مردم پارسا
و دیگر کشیدن سر از پادشا ۸
سوم دور بودن ز چیز کسان
که دودش بود سوی آنکس رسان ۹
که درگاه و بی‌گه کسی رابسوخت
ببی مایه چیزی دلش برفروخت ۱۰
دگر هرچ در مردمی در خورد
مر آن را پذیرنده باشد خرد ۱۱
نباشد مرا باکسی داوری
اگر تاج جوید گر انگشتری ۱۲
کرا گوهر تن بود با نژاد
نگوید سخن با کسی جز بداد ۱۳
نباشد شما را جز از ایمنی
نیازد بکردار آهرمنی ۱۴
هرآنکس که بشنید گفتار شاه
همی آفرین خواند برتاج و گاه ۱۵
برفتند شاد از بر تخت او
بسی آفرین بود بر بخت او ۱۶
سپهبد فرود آمد از تخت شاد
همه شب ز هرمز همی‌کرد یاد ۱۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
