خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
شاعر از خداوند طلب بخشش و هدایت می‌کند، از گناهان خود و دیگران درخواست آمرزش دارد و از خدا می‌خواهد تا دلش را نورانی، زبانش را از باطل دور، و ضمیرش را از معنی بهره‌مند کند. همچنین از خودرایی و گناهان دوری جسته و توفیق بندگی نیکو را طلب می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق معنوی و اخلاقی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد. این مفاهیم برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و الهام‌بخش است.
در مناجات
ازین گفتن، خدایا، شرم دارم
و زان حضرت به غایت شرمسارم ۱
ز فیض خود دلم پر نور گردان
زبانم را ز باطل دور گردان ۲
ضمیرم را ز معنی بهره ور کن
خیال فاسد از طبعم بدر کن ۳
مرا توفیق نیکو بندگی ده
دلم را زنده دار و زندگی ده ۴
ز خود رایی تبه شد کار ما را
خداوندا، به خود مگذار ما را ۵
گناه هر که در عالم بیامرز
و زان پس اوحدی را هم بیامرز ۶
و زان حضرت به غایت شرمسارم ۱
ز فیض خود دلم پر نور گردان
زبانم را ز باطل دور گردان ۲
ضمیرم را ز معنی بهره ور کن
خیال فاسد از طبعم بدر کن ۳
مرا توفیق نیکو بندگی ده
دلم را زنده دار و زندگی ده ۴
ز خود رایی تبه شد کار ما را
خداوندا، به خود مگذار ما را ۵
گناه هر که در عالم بیامرز
و زان پس اوحدی را هم بیامرز ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:در مذمت روزگار
گوهر بعدی:آغاز ده نامه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
