غزل ۸۴۶ - گر نخواهی که نظر با من درویش کنی

گر نخواهی که نظر با من درویش کنی
این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی ۱

نکنی گوش به جایی که رود قصهٔ من
مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی ۲

با چنان تیر و کمانی که ترا می‌بینم
عزم داری که دلم را سپر خویش کنی ۳

از تو آن روز که امید وفایی دارم
تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی ۴

خلق بی‌زخم چو قربان غمت می‌گردند
آن همه تیر چه محتاج که در کیش کنی؟ ۵

گر ترا دست به جور همه عالم برسد
همه در کار من عاجز درویش کنی ۶

اوحدی چون ز لب لعل تو نوشی طلبد
مویها بر تنش از محنت و غم نیش کنی ۷