غزل ۸۱۶ - ای دل پر هوش ما با همه فرزانگی

ای دل پر هوش ما با همه فرزانگی
شد ز غم آن پری فاش به دیوانگی ۱

ما چو خراباتییم گر ننشیند رواست
پیش خراباتیان آن صنم خانگی ۲

ای که به نخجیر ما ساخته‌ای دام زلف
دام چه حاجت؟ که کرد خال رخت دانگی ۳

دل بر شمع رخت راه نمی‌یافت هیچ
چشم توپروانه‌ایش داد به پروانگی ۴

آینهٔ روی تو، تا که بدید آفتاب
جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی ۵

تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا
با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی ۶

اوحدی آن مرد نیست کز تو به کامی رسد
گر چه بکار آوری غایت مردانگی ۷