غزل ۸۰۹ - بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی

بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی
مگر مراد دل خویش در کنار کشی ۱

چو اختیار دلت عشق روی دلداریست
ضرورتست که جورش به اختیار کشی ۲

به یاد او قدح زهر ناب می‌باید
که همچو شربت شیرین خوشگوار کشی ۳

به هر صفت که میسر شود بکن جهدی
که خویش را به سر کوی آن نگار کشی ۴

ز جاه و دولت دنیا دگر چه میطلبی؟
سعادت تو همین بس که جور یار کشی ۵

اگر به آخر عمر این مراد خواهی یافت
روا بود که همه عمرش انتظار کشی ۶

چو اوحدی دلت ار با گلیست حیف مدار
ز بهر خاطر گل گر جفای خار کشی ۷