غزل ۷۹۹ - عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی

عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی
تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟ ۱

دل سخت تو به جز کینه نورزد با ما
چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟ ۲

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید
تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی ۳

نسبت گل بتو می‌کردم و عقلم می‌گفت:
پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی ۴

وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت
چرخ پیروزه نمی‌خواست مرا پیروزی ۵

شب هجران ترا صبح پدیدار نبود
گر خیال رخ خوب تو نکردی روزی ۶

اوحدی، بر رخ این تازه جوانان بی‌زر
عشق رسوا بود، آنگاه به پیر آموزی؟ ۷