غزل ۷۹۵ - او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری

او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری
در بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری ۱

سنگ و شانه‌ای باید تا ز پا و سر گویی
پا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری ۲

گر مقیم درگاهی خاک شو، که در ساعت
گردنت زند گر سر ز آستانه برگیری ۳

دام شرک را دانه جز تو کس نمی‌بینم
گر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری ۴

در سلوک این منهج گر به صدق می‌کوشی
تا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری ۵

گر چوما نه بی‌برگی ساغری بیاشامی
هم چمان برون آیی، هم چمانه برگیری ۶

اوحدی، خطا باشد قول جز درین پرده
گر صواب می‌جویی این ترانه برگیری ۷