غزل ۷۷۲ - جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتی

جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتی
خوبان جفا کنند ولی تا به غایتی ۱

سنگین دلی، و گرنه چنین درد سینه سوز
در سینهٔ تو نیز بکردی سرایتی ۲

دارم شکایت از تو، ولی منع میکند
حسن وفا که: باز نمایم شکایتی ۳

روی زمین چو قصهٔ فرهاد کوهکن
پر شد حکایت من و شیرین حکایتی! ۴

خود چیست کشتن چو منی؟ کاهلی ز تست
تا هر زمان مرا بنسوزی ولایتی ۵

از گفت و گوی دشمن بسیار باک نیست
گر باشدم ز لطف تو اندک حمایتی ۶

زان زلف کافرانه مرنج، اوحدی، دگر
کز کافری بدیع نباشد جنایتی ۷