غزل ۶۷۹ - گل در قرق عرق کند از شرم روی تو

گل در قرق عرق کند از شرم روی تو
صافی به کوچها دود از جستجوی تو ۱

در شانه دید موی تو صافی و زان زمان
برسینه سنگ می‌زند از شوق موی تو ۲

بر پای سرو و بید نهد روی هر نفس
صافی ز حسرت و هوس قد و روی تو ۳

مشکین کند کنار و لبش هر به مدتی
آن باد مشک بیز که اید ز سوی تو ۴

صافی به جای آب روانها کند نثار
بر دست آنکه آب زند خاک کوی تو ۵

دستش به جان نمی‌رسد، ار نی به جای آب
می‌کرد جان خویشتن اندر گلوی تو ۶

روزی بنه به خوردن می‌پای در قرق
تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو ۷

کی کردمی من از لب صافی حدیث؟ اگر
وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو ۸

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار
در خاک و خون مراغه‌زنان ز آرزوی تو ۹

بر ما تو بسته در چو قرق سال و ماه و ما
سر در جهان نهاده چو صافی به بوی تو ۱۰

صافی ز سنگ تفرقه فریاد می‌کند
مانند اوحدی، که بنالد ز خوی تو ۱۱