غزل ۵۶۲ - نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم

نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم
طویلهٔ گهر اندر کنار خویش کنم ۱

مرا ز خاک درش شرمسار باید بود
اگر نظر به تن خاکسار خویش کنم ۲

حساب من چه کند یار؟ آن چنان بهتر
که او شمار خود و من شمار خویش کنم ۳

رقیب اگر چه بر آن در ملازمست ولی
سگ استخوان خورد و من شکار خویش کنم ۴

چو نیست جای ملامت، بهل، که مدعیان
فغان کنند و من آهسته کار خویش کنم ۵

گرم نهی چو کله تیغ تیز بر تارک
گمان مبر تو که: من ترک یار خویش کنم ۶

مرا ز دوست خویش اعتماد آنم نیست
که پنجه با سر و دست نگار خویش کنم ۷

چو اوحدی سخن از لعل آن صنم راند
هزار دامن گوهر نثار خویش کنم ۸