غزل ۵۱۴ - درون خود نپسندم که از تو باز آرم

درون خود نپسندم که از تو باز آرم
بدین قدر که: تو بیرون کنی به آزارم ۱

مرا به عمر خود امید نیم ساعت نیست
به بوی تست شبی گر به روز می‌آرم ۲

حکایت شب هجران و روز تنهایی
زمن بپرس، که شب تا بروز بیدارم ۳

ز شهر نیز بدر می‌روم، که خانهٔ خلق
خراب می‌شود از آب چشم خونبارم ۴

میان ما و تو جز گرد این وجود نماند
بدان رسید که این گرد نیز نگذارم ۵

ز سینه بوی کسی جز تو گر بمن برسد
خراب کرده بهخون دلش بینبارم ۶

مرا بلاله طمع بود و گل ز چهرهٔ تو
گلم نداد، ولی تنگ می‌نهد خارم ۷

اگر تو زهره جبین می‌خری به بوسه مرا
بخر وگرنه رها کن، که مشتری دارم ۸

محبت تو همی ورزم، ای پری، مگذار
که محنت تو بسوزاند اوحدی‌وارم ۹