غزل ۴۳۷ - بباد صبا گفتم از شوق دوش

بباد صبا گفتم از شوق دوش
که: درکارم، ار میتوانی، بکوش ۱

نشانی از آن نوشدارو بیار
که سودای او بردم از مغز هوش ۲

نه زان گونه تلخست کام دلم
که شیرین توان کردن او را بنوش ۳

رفیقا، مکن پر نصیحت، که من
ندارم دماغ نصیحت نیوش ۴

مرا آتش عشق در اندرون
ز خامی بود گر نیایم به جوش ۵

مکن دورم از باده خوردن، که باز
مرا تازه عهدیست با می‌فروش ۶

دو چشم من از عشق او چون پرست
لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش ۷

چو آگه شوی از شب بیدلی
به روزش مرنجان و رازش بپوش ۸

بهل، تا روم بر سر عشق من
چو من رفتم، آنگه ز پی می‌خروش ۹

به کام بداندیش گشت اوحدی
که بر نیک خواهان نمیکرد گوش ۱۰