غزل ۴۳۳ - دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش

دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش
چاره‌ای نیست به جز جای که در دل کنمش ۱

ساربانا، شتر دوست کدامست؟ بدار
تا زمین بوس رخ و سجدهٔ محمل کنمش ۲

آفتاب ار چه به رخسار جهانگیری کرد
نتوانم که بدان چهره مقابل کنمش ۳

می‌زنم بر سر خود دست به خون آلوده
چون مدد نیست که در گردن قاتل کنمش ۴

دلبرا، مهر تو چون در دل من مهر گرفت
چون توانم که بر اندازم و باطل کنمش؟ ۵

مشکلاتی که ز زلف تو مرا پیش آمد
تو مپندار که تا حل نکنی حل کنمش ۶

دست خود میگزم از حیف و ببوسم بسیار
گر شبی در بر و دوش تو حمایل کنمش ۷

دل، که دیوانهٔ زنجیر سر زلف تو شد
ای پریچهره، نگویی: به چه عاقل کنمش؟ ۸

اوحدی گر ز تو رنجی بکشد باکی نیست
تا ریاضت نکشد چون به تو واصل کنمش؟ ۹