غزل ۴۲۵ - نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش

نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش
ور زانکه می‌سپردم در حال می‌شکستش ۱

نقاش دوربین را از دست بر نیاید
نقش دگر نهادن پیش نگار دستش ۲

کی در کنارم آید؟ چو زان میان لاغر
در چشم من نیاید غیر از کمر، که بستش ۳

هر کس که دید روزی از دور صورت او
نزدیک دوربینان دورست باز رستش ۴

در سالها نیاید روزی به پرسش ما
ور ساعتی بیاید یک دم بود نشستش ۵

جز روی او نباشد قندیل شب نشینان
جز کوی او نباشد محراب بت پرستش ۶

نی، پای بر نیاورد از دامش اوحدی، کو
سر نیز بر نیاورد از نیستی که هستش ۷