غزل ۴۱۳ - گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز

گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز
ما بدانیم که در باغ گلی هست امروز ۱

گفته‌ای: بر سر آنم که بگیرم دستت
نقد را باش، که من می‌روم از دست امروز ۲

با چنان دانهٔ خالی که تو بر لب زده‌ای
من بر آنم که ز دامت نتوان جست امروز ۳

رخ گل رنگ تو بس خون که بریزد فردا
دهن تنگ تو بس توبه که بشکست امروز ۴

چشم ترکت همه بر سینهٔ من خواهد زد
هر خدنگی که رها می‌کنی از شست امروز ۵

دل من گر به گلستان نرود معذرست
که بسی خار جفا در جگرم خست امروز ۶

دی چو زلف تو گر آشفته شدم نیست عجب
عجب آنست که چون خاک شوم پست امروز ۷

گر بدانم که تو بر من گذری خواهی کرد
بر سر راه تو چون خاک شوم پست امروز ۸

اوحدی گر به سخن دست فصیحان بربست
شد به زنجیر سر زلف تو پابست امروز ۹