غزل ۴۰۹ - یار ار نمی‌کند به حدیث تو گوش باز

یار ار نمی‌کند به حدیث تو گوش باز
عیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز ۱

چون پیش او ز جور بنالی و نشنود
درمانت آن بود که بر آری خروش باز ۲

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود
رمزی سبک در افکن و می‌شو خموش باز ۳

ای باد صبح، اگر بر آن بت گذر کنی
گو: آتشم منه، که در آیم به جوش باز ۴

حیران از آن جمال چنانم که بعد ازین
گر زهر می‌دهی نشناسم ز نوش باز ۵

گفتی به دل که: صبر کن، او بی‌قرار شد
دل را خوشست با سخنانت به گوش باز ۶

خواهم بر آستان تو یک شب نهاد سر
آن امشبست گر نبرندم به دوش باز ۷

چون سعی ما به صومعه سودی نمی‌کند
زین پس طواف ما و در می‌فروش باز ۸

گر اوحدی به هوش نیاید شگفت نیست
مست غم تو دیرتر آید به هوش باز ۹