غزل ۴۰۷ - منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز

منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز
دمی به حال غریب دیار خود پرداز ۱

بهر کمند که خواهی بگیر و بازم بند
به شرط آنکه ز کارم نظر نگیری باز ۲

گرم چو خاک زمین خوار می‌کنی سهلست
چو خاک می‌کن و بر خاک سایه می‌انداز ۳

درون سینه دلم چون کبوتران بتپد
چه آتشست که در جان من نهادی باز؟ ۴

هوای قد بلند تو می‌کند دل من
تو دست کوته من بین و آرزوی دراز! ۵

بر آستین خیالت همی دهم بوسه
بر آستان وصالت مرا چو نیست جواز ۶

هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود
نظر به روی کسی بر نمی‌کنی از ناز ۷

اگر بسوزدت، ای دل، ز درد ناله مکن
دم از محبت او می‌زنی، بسوز و بساز ۸

حدیث درد من، ای مدعی، نه امروزست
که اوحدی ز ازل بود رند و شاهد باز ۹