غزل ۳۶۸ - مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟

مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟
که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید ۱

بکن ز جور و جفا هر چه ممکنست امروز
که هر چه صورت زیبا کند بینگ آید ۲

به زور بازوی مردی برون نشاید برد
بر آستان تو دستی که زیر سنگ آید ۳

اگر چه شد ز روانی چو آب گفتهٔ ما
ز وصف قد تو چون بگذریم تنگ آید ۴

چو میل سوی تو کردم به دوستی، دل گفت:
مکن، که جامهٔ این کار بر تو ننگ آید ۵

ز رنگ ناخنت، ای ماه چهره،می‌نالم
به ناله‌ای، که چنان نالها ز چنگ آید ۶

به صبغ مهر تو چون اوحدی دگر باره
در افکنیم شبی خرقه تا چه رنگ آید؟ ۷