غزل ۳۳۵ - دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود

دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود
مرغ و ماهی خواب کردند و مرا خوابی نبود ۱

در کتاب طالع شوریده می‌کردم نظر
بهتر از خاک درت روی مرا آبی نبود ۲

با خیال پرتو رخسار چون خورشید تو
چشم دل را حاجب شمعی و مهتابی نبود ۳

چشم من توفان همی بارید در پای غمت
گر چه از گرمی دلم را در جگر آبی نبود ۴

در نماز از دل بهر جانب که می‌کردم نگاه
عقل را جز طاق ابروی تو محرابی نبود ۵

جز لب خوشیده و چشم تر اندر هجر تو
از تر و خشک جهانم برگ و اسبابی نبود ۶

اوحدی را دامن اندر دوستی شد غرق خون
زانکه بحر دوستی را هیچ پایابی نبود ۷