این متن شعری است که به موضوعات عشق، وفاداری، بخشش، و رفتار انسانی می‌پردازد. شاعر از خوبرویان، پادشاهان، و عاشقان صحبت می‌کند و به رفتارهای مختلف آن‌ها اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از بخشش، دعا، و یادآوری دیگران سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که حتی پادشاهان نیز ممکن است به غلط از گداها یاد کنند. در نهایت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اشتباهات انسانی طبیعی است و نباید از آن‌ها ناراحت شد.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و بخشش نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۳۱۶ - خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنند
به کسان درد فرستند و دوا نیز کنند ۱
پادشاهان ولایت چو به نخجیر روند
صید را گر چه بگیرند رها نیز کنند ۲
نظری کن به من، ای دوست، که ارباب کرم
به ضعیفان نظر از بهر خدا نیز کنند ۳
بوسه‌ای زان دهن تنگ بده، یا بفروش
کین متاعیست که بخشند و بها نیز کنند ۴
عاشقان را زبر خویش مران، تا بر تو
زر و سر هر دو ببازند و دعا نیز کنند ۵
گر کند میل به خوبان دل من، عیب مکن
کین گناهیست که در شهر شما نیز کنند ۶
بر زبان گر برود یاد منت باکی نیست
پادشاهان به غلط یاد گدا نیز کنند ۷
توختایی بچه‌ای، در تو خطا نیست عجب
کانچه بر راه صوابند خطا نیز کنند ۸
اوحدی، گر نکند یار ز ما یاد، مرنج
ما که باشیم که اندیشهٔ ما نیز کنند؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
