خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و درد هجران و دوری از او را توصیف می‌کند. او از عشق بی‌پایان خود می‌گوید و آرزوی وصال معشوق را دارد، اما می‌داند که این آرزو دست‌نیافتنی است. شاعر همچنین از تأثیر عمیق معشوق بر خود و جهان اطراف سخن می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و احساسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۳۰۴ - در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند
در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند
هزار نامه به نقش هوس سیاه کند ۱
ز حسرت رسن زلف و چاه غبغب او
نه طرفه گر دل من رغبت گناه کند ۲
به هجراو دل من غیر ازین نمی‌داند
که روز و شب بنشیند، فغان و آه کند ۳
برفت و در پی او آن چنان گریسته‌ام
کز آب دیدهٔ من کاروان شناه کند ۴
دلم کجا طمع وصل او کند؟ هیهات!
مگر ز دور به خاک درش نگاه کند ۵
اگر ز طلعت او مشتری خبر یابد
کجا ملازمت آفتاب و ماه کند؟ ۶
ز فخر سر به فلک برکشد ستاره صفت
چو اوحدی ز سر زلف او پناه کند ۷
هزار نامه به نقش هوس سیاه کند ۱
ز حسرت رسن زلف و چاه غبغب او
نه طرفه گر دل من رغبت گناه کند ۲
به هجراو دل من غیر ازین نمی‌داند
که روز و شب بنشیند، فغان و آه کند ۳
برفت و در پی او آن چنان گریسته‌ام
کز آب دیدهٔ من کاروان شناه کند ۴
دلم کجا طمع وصل او کند؟ هیهات!
مگر ز دور به خاک درش نگاه کند ۵
اگر ز طلعت او مشتری خبر یابد
کجا ملازمت آفتاب و ماه کند؟ ۶
ز فخر سر به فلک برکشد ستاره صفت
چو اوحدی ز سر زلف او پناه کند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۰۳ - دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکند
گوهر بعدی:غزل ۳۰۵ - یار آن کسی بود که به کارت نگه کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
