غزل ۳۰۰ - هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند

هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند
آتش سودای او خاک زمینم کند ۱

نور بپاشد ز روی، باز بپوشد به موی
بیدل از آن می‌شوم، عاشق ازینم کند ۲

تا بگشایم به دم، بند طلسم قدم
نام بزرگین خود نقش نگینم کند ۳

گر بگزیند مرا از پی کشتن بود
زان نشود شادمان دل که گزینم کند ۴

گر بگشایم ز لب مهر خموشی دمی
روی چو مهرش سبک میل به کینم کند ۵

رخ چو به کار آورم، طاق دو ابروی او
با غم و با درد خود جفت و قرینم کند ۶

هر غم و رنجی که هست بر دل من مینهد
این همه دانی که چه؟ تا همه بینم کند ۷

هم شب اول که دل طرهٔ او دید ، گفت:
زلف کمند افگنش قصد کمینم کند ۸

چون به کمان غمش دست کشیدن برم
آخر کار، اوحدی، در پی اینم کند ۹